poëzie SvB

Poëzie Sjoerd van Berkel





Sjoerd leest poëzie



Daphne's schilderij

Haar schilderij is als haar leven: taferelen van kleur
en laag, na laag, zoekend naar het hogere..de waarheid ?
Maar na de nacht, heel nuchter, opent ze het raam
in de ochtend.
Ze kijkt, de straat is zelfs nu vol leven met vrouwen
met bloemen in de armen, met mannen die de kramen opbouwen.
Er wordt geschreeuwd, er wordt gelachen.
Er wordt ruzie gemaakt.
Haar lichaam danst op deze schijnbare oppervlakkig-
heid, ze weet dat er een reden is voor dit leven, voor
dit spel van licht en geluid.
Een vraag en antwoord tegelijk.


Jan 2001

Je hebt geen zicht op je eigen tijd,
je eigen zeden en moraal,
pas achteraf vergelijk je met de voorbije tijd,
de voorbije tijd,
en ontrafel je de rafels van al wat weer
niet belangrijk en achterhaald is
door het uur
wij halen de tijd nooit in, maar haken achter
aan en komen altijd te laat,
hoewel dat niet hoeft te leiden tot pessimisme.



Gedicht over de dichter die tracht het e-duiveltje
van zijn lijf te houden


Regen, maak mij schoon van zorgen,
dat ik voel aangesloten te zijn,
op de eeuwige bron van dood en geboorte,
van hunkering en pijn,
en iedere warme hand op schouder
en onderarm nog altijd genoegen schenkt.
Regen,ik zal niet buigen,
voor het digitale, boze oog,
ik zal mijn ziel on-line bewaren.
Breng dan nu verlichting,
of breng sneeuw.


Tot zover deze dag

Tot zover deze dag, deze dag van bloemenweelde
en sluiers, de hartensluiers,
van de bruidsmeisjes...
de leraar doet z'n ogen dicht
en ziet de weelde van daarbinnen
tot zover dat licht
een zwaan draait een rondje
de hand van de kasteelheer wordt zichtbaar
dichten is zinloos, het komt op,
en als het wintert blijft zij
ondergronds -er is niets aan te doen- alleen wachten
achter het glas van het raam
ach, tot zover deze dag, deze dag van bloemenweelde.




* Informatie e-mail: sj.berkel@tiscali.nl


Welkom

Vacuüm Cultuurnetwerk Alkmaar - 2019